عباس و عاشوراى خونين صبح عاشورا دو سپاه رو به روى هم قرار گرفتند . امام حسين ( ع ) ، « زهير » را به فرماندهى جناح راست لشكر و « حبيب » را به فرماندهى جناح چپ گماشت و علم را به دست برادرش عباس سپرد و خود و بنى هاشم در قلب سپاه قرار گرفتند . « 1 » علمدارى در ميدانهاى نبرد قديم ، نقش حساسى داشت و پرچمداران را از با صلابت‌ترين و مقاومترين نيروهاى مؤمن انتخاب مىكردند . از اين رو ، علمدارى حضرت عباس ( ع ) در كربلا نشان از كاردانى و لياقت او بود . در روز عاشورا اگر چه فرماندهى كل بر عهده سيدالشهدا بود ، ولى اباالفضل فرماندهى ميدان را به عهده داشت . آن حضرت در طول مدّت درگيرى ، علاوه بر فرماندهى نيروها ، آنها را پشتيبانى و هدايت مىكرد و در هنگام لزوم به كمكشان مىشتافت ؛ چنانچه در يك درگيرى كه چند نفر از ياران امام حسين ( ع ) در محاصرهء دشمن قرار گرفتند ، به دستور امام به رفع محاصره مأمور شد و يك تنه بر دشمن حمله برد و پس از تار و مار كردن آنها ، نيروهاى خودى را از محاصره نجات داد . « 2 » حضرت اباالفضل علاوه بر يارى امام ، برادرانش را نيز به جهاد تشويق كرد . وقتى تعداد زيادى از ياران امام حسين ( ع ) به شهادت رسيدند ، عباس هر سه برادر خود را به شهادت در ركاب امام و يارى آن حضرت دعوت كرد و از آنان خواست تا از مولايشان دفاع كنند . آن سه نفر پس از جهادى عظيم ، در برابر ديدگان عباس ، به فيض شهادت رسيدند . « 3 » نيروهاى تحت فرمان عباس ، اينك به شهادت رسيده‌اند ، او فرمانده بىسپاه است . اين سردار تنها و بى لشكر ، احساس تنهايى و دلتنگى كرد . ابوالفضل وقتى غروب ستاره‌هاى درخشان را بر زمين كربلا ديد ، خود را به امام رسانيد تا اجازه ميدان و رخصت نبرد نهايى را بگيرد . امام حسين ( ع ) فرمود : « انْتَ صَاحبُ لوائِى » تو پرچمدار منى

--> ( 1 ) . مقتل الحسين ، ص 275 ( 2 ) . سردار كربلا ( ترجمه العباس مقرّم ) ، ص 286 ( 3 ) . منتهى الآمال ، ص 381 ؛ ارشاد مفيد ، ص 240